Dit weekend zijn we naar Winterswijk geweest. Om een hart onder de riem te steken bij een lief familielid. Soms heeft een mens extra steun nodig om moed te krijgen. In dit geval was dat niet nodig. Want de persoon in kwestie is een dappere en taaie oma die inmiddels zelf alle moed bijeen heeft geraapt om voor de tweede keer na 15 jaar de strijd aan te gaan tegen een akelige ziekte. Een ziekte die bij haar al heel wat sporen heeft nagelaten.
Dit weekend zijn we naar Winterswijk geweest, om een hart onder de riem te steken bij een lief familielid. Soms heeft een mens extra steun nodig om moed te vinden. In dit geval bleek dat eigenlijk niet nodig. Zij is een dappere en taaie oma, die inmiddels zelf alle moed heeft verzameld om voor de tweede keer in vijftien jaar de strijd aan te gaan tegen een akelige ziekte. Een ziekte die al de nodige sporen heeft nagelaten.
Ik heb grote bewondering voor de manier waarop zij er opnieuw in staat. Haar houding herinnert mij aan de enorme veerkracht en innerlijke kracht van een mens, ongeacht leeftijd.
Op de terugweg naar huis wist ik al dat mijn volgende sjaal hierover zou gaan.
Toevallig liet de esdoorn hier om de hoek juist in die periode haar zaden los. De esdoornzaadjes zweven, dankzij hun propellervorm, als kleine helikopters door de lucht. De wind neemt ze mee en langzaam dalen ze neer, soms ver van de boom waar ze vandaan komen.
Toen ik maandag thuiskwam lag opeens onze hele straat ermee bezaaid. Dat is in de twintig jaar dat we in deze wijk wonen nog niet eerder zo geweest, dus eigenlijk best een bijzonder moment. Met een emmer in mijn hand heb ik maandagavond samen met Ton heel wat van die esdoornzaden verzameld.
Die prachtige zaden wilde ik graag uittesten op zijde, zonder verfdeken. Een sjaal vol esdoornzaad als symbool voor veerkracht. Als kleine veertjes heb ik ze over de zijde verdeeld, als teken van dapperheid, doorzettingsvermogen en leven.
Na het stomen kwamen de afdrukken kanariegeel tevoorschijn. Ik heb de sjaal uitgespoeld, laten drogen en vervolgens in een bad met ijzersulfaat gedipt, waarna de afdrukken naar bruin verkleurden.
Daarna legde ik een tweede laag esdoornzaden op de sjaal en ging hij opnieuw het stoombad in.
Bladeren: esdoornzaden (helikopters)
Met in de tweede laag: verse esdoornzaden, gebruikte hier en daar blauw gekleurde esdoornzaden die ik overhield na het stomen van de sjaal Ratjetoe met de marine blauwe verfdeken en de oude ingedroogde streng van de wilde aardbei uit mijn tuin.
Laat een antwoord achter aan Drie keer is scheepsrecht! – SilkyLeaves – ecoprinting Reactie annuleren