Na het stippenballet van de vorige keer heb ik dit keer weer een verfdeken gebruikt. Ik probeerde rood te mengen, maar dat wilde maar niet lukken. Uiteindelijk ontstond er echter een prachtige groentint, en ik besloot daar meteen een eco-print mee te maken.

Voor wie zich afvraagt hoe ik een indruk krijg van de gemengde kleur, ik doop een stukje keukenpapier in het verfbad. Zo krijg ik een redelijk goed beeld van de tint. Toch blijft het spannend hoe de verf zich uiteindelijk aan de zijde zal hechten. En extra spannend wordt het als je eigenlijk helemaal geen liefhebber bent van groen als kledingkleur.

En dan pak je de volgende ochtend zo’n sjaal uit. Ik werd spontaan verliefd.

Op de sjaal zie je hoe de groentint zich mooi en gelijkmatig in de zijde heeft gezet. De kleur is fris en helder, maar blijft zacht en transparant. De bladafdrukken verschijnen in lichte, bijna ecru tinten, waarbij de nerven subtiel zichtbaar blijven.
Bij het dragen valt de sjaal soepel en komt de print steeds net anders tot leven door licht en beweging. Juist die zachtheid maakt deze sjaal heel geschikt voor een bijzondere gelegenheid, zoals bij een witte bruidsjurk.

Dus laat dat bruidje maar komen!

Gebruikte BLADEREN: wilde kastanje en hop.