De laatste dag van mijn herfstvakantie begon met het uitpakken van een pakketje in de kleur teal. Alleen dat moment al – het openrollen, het eerste glimpje kleur – blijft iedere keer spannend.

Deze sjaal was technisch gezien geen makkelijke. De wingerd, inclusief de lange stelen, bleek eigenwijs. Tijdens het leggen verschoven de bladeren steeds en ook bij het oprollen bleven ze niet netjes op hun plek liggen. Met wat kunst- en vliegwerk, extra stenen en een beetje lef heb ik het toch aangedurfd.

Het patroon is uiteindelijk mooier uitgevallen dan ik vooraf had verwacht. De afdrukken van de bladeren zijn subtiel: weinig uitgesproken nerven, maar juist daardoor ontstaat een zacht silhouet. Hier en daar lichten de bladeren op in een warme, bijna goudachtige tint tegen de diepe teal achtergrond. Op sommige plekken zie je hoe de kleur zich als waterverf om de bladvormen heen heeft verzameld, wat een levendig, bijna schilderachtig effect geeft. De sfeer doet me zelfs een beetje aan ‘Amandelboesem’ van Vincent van Gogh denken.

Het contrast tussen het koele blauwgroen en het warme beige van de bladeren maakt de sjaal spannend zonder schreeuwerig te zijn. In beweging komt hij echt tot leven.

Deze bijzondere sjaal heeft inmiddels een mooie bestemming gekregen: hij is naar mijn lieve moeder gegaan. 💙

Gebruikte bladeren: wingerd