Op 15 april maakte ik twee zijden sjaals waarover ik niet tevreden was. Ik had verschillende verfdekens gebruikt, waarbij de kleur teal erg overheersend bleek. Daarom legde ik de sjaals in een hoek, met het idee om er later iets anders mee te doen.

Op 15 mei pakte ik één van deze sjaals opnieuw op. Ik voorzag hem van een nieuwe laag bladeren en printte opnieuw, dit keer met een verfdeken in de kleur marine. Althans, dat was de bedoeling. Uiteindelijk bleek het geleverde verfpoeder niet de juiste kleur te zijn, waardoor de sjaal paars uitpakte. Wanneer ik niet tevreden ben over een eerdere laag, kies ik meestal bewust voor een wat donkerdere tint om meer diepte te creëren. Het resultaat werd wel iets beter, maar de combinatie van teal en paars voelde voor mij niet in balans. Ondanks de leuke reacties op mijn SilkyLeaves-pagina op Facebook besloot ik gisteren toch om het geheel nóg een keer aan te pakken, dit keer met een blauwe verfdeken.

Om te experimenteren legde ik, voordat de verfdeken eroverheen ging, ook een kleinere sjaal bovenop het geheel, een exemplaar waar ik eveneens niet tevreden over was. Zo hoopte ik dat de randen van de grote sjaal een donkerdere, meer gelaagde tint zouden krijgen. Van dit proces heb ik een korte impressie gedeeld op Instagram.

Nog niet eerder heb ik zoveel tijd en energie in één sjaal gestoken. Maar het resultaat mag er zijn, een kleurrijk geheel met bijna fluorescerende accenten.

Gebruikte bladeren 1e en 2e laag: Esdoorn zaden (helikopters) uit de straat en eik en beuk meegenomen uit Winterswijk (zie hiervoor ‘veerkracht’).

Gebruikte bladeren 3e laag: Paardenkastanje bladeren