Stilte voor Boef
Hoe vreemd kan het voelen om terug te kijken op een dag die op dat moment normaal en ontspannen leek, maar die met de kennis van later ineens een heel andere lading krijgt.
Afgelopen zaterdag was zo’n dag. Een dag waarop ik behoefte had om even tot mezelf te komen. Het waren drukke weken geweest op het werk, zo vlak voor het zomerreces, en op vrijdagavond besloot ik dat zaterdag een ecoprintdag zou worden. Het was alweer te lang geleden dat ik creatief bezig was geweest. En dat ga je missen.
Mijn partner kreeg te horen dat ik niet mee zou gaan sporten. Niets is fijner dan op je vrije dag rechtstreeks vanuit je bed de zolder op te lopen en je op te sluiten in het atelier. Vrijdagavond had ik alles al voorbereid. De verfdeken lag te weken in de verf en de zijde in de beits.
In de tuin staat in een grote pot een Sumak, ook wel fluweelboom genoemd. Een sierlijk boompje met, als het goed is, straks rode pluimen. Afgelopen najaar via Marktplaats gevonden. De pluimen zijn nu nog groen. Als je het jonge hout aanraakt, begrijp je meteen waarom het een fluweelboom heet, de takken voelen werkelijk zacht aan.
Van deze boom plukte ik vijf grote bladeren voor de nieuwe sjaal. Ze zijn zo royaal dat ze de compositie bijna vanzelf vullen. De eenvoud maakt de sjaal rustig en stijlvol. Ik wilde opnieuw experimenteren met cirkels, maar merkte dat het materiaal bij hergebruik te poreus wordt en verf doorlaat. Het juiste materiaal heb ik dus nog niet gevonden. Dus het project met de cirkels krijgt uitstel. Nu is het een mooie, ingetogen sjaal geworden met krachtige afdrukken van de Sumak. Anders dan verwacht, maar ik ben tevreden.
Ik begon deze zaterdag in een stilte waar ik intens van genoot. Achteraf gezien had ik misschien alerter moeten zijn. Onze poes Boef liet zich die ochtend niet zien. Normaal krabbelt ze aan de achterdeur of komt ze luid miauwend begroeten. Dit keer bleef het stil. Ik had het niet door en genoot van de rust in mijn atelier.
Later bleek dat dit de eerste aanwijzing was dat we afscheid hadden moeten nemen van onze lieve Boef.
Misschien klinkt het overdreven als je zelf geen kat hebt, maar Boef was bijzonder. Een stevige, tevreden huiskat die overal was waar wij waren. Van voortuin naar achtertuin, en zelfs mee wanneer de hond werd uitgelaten. Waar ik was, was Boef. Ze hoorde bij het huis, bij de gezelligheid, bij thuis. Nu ze er niet meer is, besef ik hoe groot haar plek was.
Misschien klinkt het dramatisch, maar achteraf is deze sjaal een eerbetoon geworden aan een huisdier dat ons negen jaar lang gezelschap hield. Voor het eerst voel ik niet de behoefte om het gemis meteen op te vullen met een nieuw nestje. Boef is niet te vervangen. Boef was Boef. En Boef voelde als thuiskomen.
Bladeren: Sumak (Fluweelboom)
