Na de prachtige afdrukken van de amberbladeren met een blauwe verfdeken, wilde ik weten wat er zou gebeuren zonder verfdeken. Gewoon puur blad op zijde.

De volgende ochtend werd ik verrast — en eerlijk gezegd ook een beetje teleurgesteld. De afdrukken waren zeer donker en sterk doorgelopen. Deze amberbladeren blijken een enorme hoeveelheid tannine te bevatten. In plaats van zachte bladtekeningen kreeg ik krachtige, bijna inktachtige silhouetten die zich grillig over de zijde verspreidden.

De sjaal ging in de herkansing. Ik voegde andere bladeren toe, waaronder een paar van kamerplanten — meteen een leuke proef om te zien hoe die zich zouden gedragen. Maar ook dat bracht niet het verfijnde resultaat waar ik op hoopte.

Dan maar een andere aanpak.

Ik besloot er een bruine verflaag overheen te zetten, een beetje à la batik. Door de verf deels te laten mengen met de bestaande afdrukken ontstonden warme overgangen van kastanjebruin naar donker chocolade. De donkere amberbladeren bleven zichtbaar als krachtige schaduwen, terwijl de achtergrond een zachte, bijna leerachtige gloed kreeg.

Het werd niet de subtiele sjaal die ik voor ogen had, maar wél een exemplaar met karakter. Rauw, aards en vol contrast. De combinatie van diepe bijna zwarte bladvormen en warme bruintinten geeft de sjaal een stoere uitstraling.

Soms leidt een teleurstelling niet tot wat je verwachtte — maar wel tot iets nieuws. En ook dat hoort bij het experimenteren met natuurlijke materialen.

Gebruikte bladeren: amber