Dan denk je een prachtige ecru-sjaal te gaan ecoprinten. Ter voorbereiding doop je de zijde in een voorbeits die al twee dagen klaarstaat… en wat schetst mijn verbazing? De sjaal komt er zachtblauw uit. Zónder verfdeken.

Geen idee of er een verdwaalde druppel pigment in de emmer zat of dat de beits zelf een onverwachte reactie gaf, maar het resultaat was er één om stil van te worden. Op de foto’s – gemaakt in de schemering – is het subtiele blauw niet overal goed zichtbaar. In het echt zie je duidelijk een koele waas over de zijde liggen, alsof er een vleugje ochtendlucht in de stof is getrokken.

Op die onverwachte blauwzweem heb ik verschillende eucalyptussoorten gelegd. Dat blijft iedere keer een feestje: de ene soort kleurt warm roestbruin, de andere meer olijfgroen of zachtgeel. De amberbladeren – duidelijk vol tannine in dit late najaar – lopen iets uit. Je ziet hoe de kleur zich als een aquarel in de vezels verspreidt. Geen strakke lijnen, maar zachte overgangen, precies passend bij die lichte blauwe ondertoon.

Wat ik zo mooi vind aan deze sjaal is het contrast tussen koel en warm. De frisse, bijna winterse basis met daaroverheen de warme afdrukken van de bladeren. Alsof herfst en winter elkaar hier even de hand geven in de maand november.

Weer zo’n moment waarop het ecoprinten mij verrast. Je denkt te weten wat je gaat maken… en de natuur beslist anders. Gelukkig maar.

Bladeren: amberboom en eucalyptus