Onze lieve Luna, onze Mechelse herder, is ruim dertien jaar ons maatje geweest. Het schoolvoorbeeld van onvoorwaardelijke liefde. Altijd in de buurt, altijd alert, altijd trouw.

In het weekend voordat we haar lieten inslapen, namen we haar mee naar mijn schoonmoeder in Winterswijk, zodat ook zij afscheid kon nemen. Tijdens die laatste wandeling liepen we door het parkje tegenover het gemeentehuis. Daar staat een indrukwekkende, oude kastanje met bladeren van bijna een halve meter groot.

Terwijl Luna onder de boom rondscharrelde, plukte ik bewust een paar van de mooiste laaghangende bladeren. Met één gedachte: hier wil ik een sjaal van maken. Een herinnering aan haar.

Diezelfde week ben ik aan de slag gegaan. Ik koos voor puur en natuurlijk. Geen extra kleur, geen verfdeken. Alleen vier grote kastanjebladeren op een blanco zijden sjaal. In eerste instantie wilde ik er nog een tweede laag overheen printen om meer diepte te creëren. Maar toen ik de sjaal op zondagavond uitpakte, wist ik meteen dat dit niet nodig was. De eenvoud was precies goed. Rustig, krachtig, eerlijk. Net als Luna.

Kort daarna hebben we afscheid moeten nemen. Een besluit dat je hoofd begrijpt, maar je hart nooit echt accepteert. Herders geven niet op. Ze blijven doorgaan, voor jou. Hoe zwaar het ook wordt. Ze wijken niet van je zijde. En juist daarom is loslaten zo moeilijk.

Lieve Luna, dank je voor dertien jaar trouw, waakzaamheid en onvoorwaardelijke liefde. ♥️

In dezelfde week heb ik een tweede sjaal gemaakt, ‘Under the chestnut tree’. Ondanks dat het proces hetzelfde was en de bladeren van dezelfde kastanjeboom is de afdruk van die sjaal iets donkerder (bruiner) van kleur. Hieronder zie je op de laatste foto de 2 sjaals bij elkaar, maar op de foto is het verschil helemaal nihil.

Gebruikte bladeren: Wilde Kastanje