Op mijn werk waren ze helemaal weg van de ecru-sjaal die ik als tweede had gemaakt. “Daar moet ik er meer van maken,” dacht ik. En vooruit… dan meteen maar een nieuwe techniek uitproberen: de ijzerdip. Dat was waarschijnlijk ook meteen de laatste keer. 😉

Wat een werk. En achteraf bleek bijna de hele sjaal bedekt met bruine stippen van de ijzerdip. Op de plekken waar de kastanjebladeren ondersteboven lagen, zag je nauwelijks bladstructuur terug — maar wél heel veel stippen.

Dus besloot ik de sjaal een herkansing te geven. Op de minder geslaagde delen herhaalde ik het proces met nieuwe bladeren, dit keer zorgvuldig gepositioneerd. Het resultaat? Meer diepte, rijkere tinten en veel betere afdrukken. En de stippen? Die vallen nu veel minder op.

Sterker nog: als je niet weet dat ze eigenlijk niet de bedoeling waren, geven ze het geheel best een speels effect.

Soms ontstaat karakter juist uit wat eerst een “mislukking” leek. 🌿

Gebruikte bladeren: tamme kastanje, wilde kastanje, eik en beukenhaag