Zo af en toe maak ik een sjaal waarvan ik van tevoren echt niet weet wat het resultaat zal zijn. Meestal gebeurt dat wanneer ik een ratjetoe aan bladeren gebruik, waarvan ik nog niet precies weet wat ze zullen doen. Die experimentele prints wissel ik af met bladeren waarvan ik met redelijke zekerheid weet wat ze opleveren. Behalve dan vandaag.

Ik had nog een mooie restkleur roze over van Eucalyptus Love, die ik voor deze sjaal heb gebruikt.

Van het amberblad weet ik inmiddels vrij goed wat het doet. Het loopt meestal sterk door, wat op een sjaal met verfdeken juist een mooi effect kan geven, doordat er een zachte schaduwrand ontstaat. De amberbladeren hier om de hoek ontdekte ik pas laat in de herfst. Tot ver in het seizoen heb ik ze van de grond geraapt. Het bijzondere aan deze bladeren is dat ze niet altijd dezelfde vorm hebben en dat ze, wanneer je ze raapt, verschillende kleurtinten laten zien. Ik heb zelfs bladeren gebruikt die al behoorlijk ver heen waren.

Tot nu toe gaven amberbladeren vooral een volle bruine kleur. Tijdens het uitzoeken had ik al het vermoeden dat er ook wat van die late herfstbladeren in deze sjaal zouden belanden. Bij het uitpakken bleek dat amberbladeren dus niet altijd alleen bruin achterlaten. Een aantal bladeren heeft een opvallend felgele kleur afgegeven.

De natuur blijft me verrassen.

Bladeren: amber, grassoort uit de tuin, Japanse esdoorn, prunus (langs het fietspad in de straat voor) en hortensia