Er zijn nu maar weinig verse bladeren. Gelukkig heb ik thuis een mooie voorraad gedroogde en gesorteerde bladeren klaarliggen. Maar als ik midden in de winter toch ergens een vers blad zie, begint het meteen te kriebelen.

Dat had ik onlangs bij de late amberbomen om de hoek van de straat, en nu opnieuw bij de geraniums op de parking bij de Hornbach in onze wijk.

Ik had nog niet eerder geprint in de winterperiode, en ook nog niet eerder met bladeren van de amberboom en geraniums. Of het nu door het jaargetijde komt of door de bladeren zelf, ze bleken barstensvol tannine te zitten. Zoveel zelfs dat het bijna lastig werd om nog een mooie, scherpe afdruk te krijgen. Je kan dat ook zien aan de uitloop van de tannine bij de steeltjes van de geraniumbladeren.

Wat me vooral verraste, waren de goudachtige tinten die tijdens het proces naar voren kwamen. Op de zijden ondergrond vormen de bladeren zachte, warme afdrukken die bijna samensmelten met de lichte ecru basis. De prints zijn niet hard omlijnd, maar juist diffuus en gelaagd, waardoor de sjaal een rustige en verfijnde uitstraling krijgt.

Bij het dragen vallen de bladmotieven mooi over de schouders, als losse fragmenten die samen één geheel vormen. Een sjaal die niet schreeuwt, maar langzaam haar details prijsgeeft, afhankelijk van licht en beweging.

Bladeren: geraniums